to quit or not to quit that is the question...

shit...

ayoko...

pero bakit parang dapat?! labo?!

ayan.. lagi kasing senti yung entries ko.. by the way... ung last entry ko.. what i mean there is that im ok... im happy... and im enjoying my life na!!!

okie?!

yahoooooo.....

ang mga bagay na nagwakas ay hindi nangangahulugang may dapat kalimutan...
di ba?! bakit naman kailangan kalimutan ang mga sandaling naging masaya ka...
bakit kailangan kalimutan ang mga taong naging parte nang buhay mo at lalung-lalo na yung mga taong nagpasaya sa buhay mo at kahit sandali ay nagbigay ng rason para mabuhay ka...

hindi dahil nasaktan ka ay kailangan mo nang kalimutan ang lahat... dahil ang mga sakit na naramdaman mo nung kasama mo siya ay ang nagbigay sa iyo nang rason para mas lalong ibigin siya...

oh shit! enough of this... i'll hust go straight to the point!
ang tagal man pero para clear na ang lahat!

oo sige aminin ko ang sakit!!!! naiinis ako kasi nangyari na naman ito... may nagwakas na namang pangyayari sa buhay ko nang wala akong kaalamalam... hindi ako naiinis sa kanya! im fine with continuing my life without him... ang kinaaasar ko lang is the way it ended... just as what happened before... iniwan na naman ako sa ere... wala na naman akong kaalamalam kung bakit nag end ang relationship namin... ganito na lang ba ang mangyayari sa akin forever.. am i destined to be left without any explanation!!! helloooo!!! people!!!! tao rin naman ako at may karapatan ang mga pangyayari... lalo na pag involve ako!!!

pero anyway... tapos na yan... im happy now.... ok lang kung wala na siya... ok lang kung nandiyan pa siya... well.. thats life... i cant do anything about it... hindi ako naniniwala na kalimutan siya?! (sa mga tao diyan.. hehe...) ang kailangang kalimutan ay yung feelings hindi yung tao and experience!!!! yan...

ok na ba?! im ok...

Napagdesisyunan ko na umuwi ng maaga….

Wala akong gagawin…

Basta gusto kong umuwi!

sa aking paglalakad palabas ng Ateneo…

napadaan ako sa chapel…

ilang buwan na ang nakalipas nang ako’y huling umapak sa lugar na iyon.

Kakaiba ang pakiramdam, nakakapanibago…

Tahimik… maraming taimtim na nagdarasal…

Parang.. di ako nararapat sa lugar na iyon…

Kahit na hindi ako katoliko…

Umupo ako sa chapel at taimtim na inalala ang mga pangyayari sa aking buhay…

Napakaraming pangyayari ang pumapasok sa aking isipan…

Tahimik kasi…

Buhol-buhol na mga pangyayari… nagaganap sa aking isipan…

Ilang sandali ay biglang pumasok sa aking isipan…

Ang pagnanais kong maging madre…

Walang sumeseryoso sa akin sa tuwing sasambitin ko ang mga katagang…

Gusto ko maging madre…

Maraming nagtatanong kung bakit…

Ang alam ko lang… masaya ako pagnasa simbahan ako…

Nakikita ko ang aking sarili kasama ang ilang mga madre sa pakikipag-usap sa kanya!

Ngunit…

Maraming mga balakid….

Nariyan ang… wala daw sa karakter ko…hindi ako katoliko…

Wah! Isang malaking kalokohan ang mga ito…

Hindi ako magmamadre…

Hindi pwede kahit gusto ko!

Maraming mga pangyayari sa buhay na pilit tinatakasan ni mika…

Madalas ay tinatago niya ang tunay niyang nararamdaman…

Walang pinapakitang emosyon sa tao…

Hindi ko nga matawag na kaibigan yang si mika eh!

Wala kasing ibang ginawa kundi magpanggap!

Walang inaamin… walang tinatanggihan..

Tanggap lang nang tanggap!

Minsan gusto ko nalang dagukan yang si mika!

Ang tanga kasi…

Di ko malaman kung martyr o tanga lang talaga!

Para sa akin.. hindi dapat tawaging kaibigan yang babaeng yan!

Mayroon bang kaibigan na hindi tapat!

At pano ba naman magiging tapat eh kahit siya di kilala ang kanyang sarili…

Minsan ay nakausap ko siya…

Tinanong ko… sino ka ba talaga?

Sinagot niya ko… hindi ko alam…

Kung iisipin.. oo katangahan na hindi mo kilala ang iyong sarili.

Pero minsan napapatanong na ko sa aking sarili..

Ako ba yan? Bakit mo ginagawa yan?

Di ka naman ganyan ah?

Anong nangyari sayo?

Sino ka?

Nasaan ka na?

Madalas kasakasama kita sa lahat ng aking ginagawa…

Karamay sa bawat problema…

Katuwang sa saya…

Pakner kung tawagin pa…

Madalas sa aking paggising binibigyan mo ko nang lakas upang mabuhay…

Sinusuportahan ako sa tuwing may tatahaking bagong landas…

Tagapagtanggol ko sa tuwing ako'y naaapi…

Tagakalma sa tuwing ako'y naiiinis…

Tagabigay ng pag-asa sa tuwing nalulugmok!

Ngayon…

Nang ika'y makita…

Ibang-iba ka na….

Matapos nang mga pangyayari sa iyong buhay…

Hindi na kita kilala…

May pusong bato na hindi na pinapansin ang tunay na damdamin…

mabilis ka nang naiinis…

mabilis na nagagalit…

negatibo ang pananaw sa buhay!

Walang ginagawa kundi kalimutan ang lahat!

Walang iniiwan… kahit konti man lang…

Ipinagmalaki mo pa…

Mas gusto ko ang ako ngayon!

Tanga ka ba?

Iba ka na! ibang tao! Ibang nilalang!

Sinanay  mo ang iyong sarili na maging manhid!
pinilit itago ang poot at sakit na iyong nararamdaman!!!

Parang awa mo na!!!

Bumalik ka na…

Ako'y nangungulila na…

MIKA.. Nasan ka na?!

bumalik ka na sa dati..

sa mikang...

tahimik... madaling lapitan...

matapos ang ilang araw na pag-iisip, pagmumuni-muni...
matapos tumawid ng ilang bundok, lumangoy nang mangilan-ngilang karagatan...

eto ko ngayon... wala pa rin... kahit konting ideya kung ano ang nangyayari sa akin...

there seemed to be a battle of emotions occuring in me!!!

powta..

what the hell is happening!!! hmmm... no idea!!!!

have you ever tried crying for no reason..
have you experienced crying in the middle of the day you dont even know why you are crying....
have you experienced hiding all your emotions?

ask me?!?
then i would have to say yes...

one tuesday afternoon...
i began feeling down..
despite of all the things i do....
there's something that would always remind me of something i would never want to think of...

i dont understand myself....
im like those psychotic people who cried for no reason...
(or maybe i know...)

fine!!!
i admit it....
all my emotions that i kept just came out....
leaving me burdting in tears...

imagine these circumstances where i hid my real feelings....
... i didnt cry when my boyfriend and i broke up...
...i was humiliated by my friend but i didnt care at all...
... i was abandoned by the person i dared risk my feelings..
...for the second time... i was left without any idea of the situation...
and a lot more...

i guess my friend's right!
my emotions are hunting me...
doing a bit of revenge for keeping them for a long time...

but hell... do i really have to release all these fucking emotions where in fact no one's there to listen...
when all are just pissed of all my neverending stories...
and when the people that caused these emotions doesnt even care!!!


im TIRED!!!

i need someone to sit beside me and listen to all my stories...

i need someone who is ready to meet the real me...

not that pretentious gurl who tries to please everyone and make everyone believe she's fine!

habang tinatamad pa ko ayusin tong blog na ito....

ito muna ang pagtyagaan natin!!!